วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม(The Journal Of Industrial Technology)
วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเป็นวารสารที่เผยแพร่ความรู้ทางด้านเทคโนโลยีวิศวกรรมศาสตร์ (engineering technology) เช่น วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมวัสดุ วิศวกรรมการผลิต วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม วิศวกรรมพลังงานและพลังงานทดแทน วิศวกรรมคอมพิวเตอร์และแบบจำลอง รวมถึงสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์ เช่น คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ ชีววิทยา และวัสดุศาสตร์ จัดทำโดย วิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2548 วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเป็นวารสารแบบเปิดที่ตีพิมพ์เผยแพร่บทความวิจัย (research articles) และบทความวิชาการ (academic articles) ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ โดยไม่มีการเก็บค่าธรรมเนียมการตีพิมพ์ใด ๆ ในทุกขั้นตอน มีกำหนดการจัดทำปีละ 3 ฉบับ ดังนี้ ฉบับที่ 1 เดือนมกราคม-เมษายน ของทุกปี ฉบับที่ 2 เดือนพฤษภาคม-สิงหาคม ของทุกปี ฉบับที่ 3 เดือนกันยายน-ธันวาคม ของทุกปี วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเป็นวารสารที่จัดอยู่ในฐานข้อมูลของศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารไทย (TCI) กลุ่มที่ 1 ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยมีค่า Thai-Journal Impact Factors (T-JIF) ปี 2561 = 0.094 และมีค่า T-JIF เฉลี่ย 3 ปีย้อนหลัง (ปี 2559-2561) = 0.165 ISSN Print: 1686-9869 (cancellation 1/09/2023), ISSN Online: 2697-5548
Development of Hybrid Water Heaters การพัฒนาเครื่องทำน้ำร้อนระบบไฮบริด
การใช้ระบบผลิตน้ำร้อนพลังงานแสงอาทิตย์มีลักษณะแตกต่างจากระบบพลังงานทดแทนชนิดอื่น ๆ เนื่องจากค่ารังสีแต่ละชั่วโมงมีค่าไม่คงที่และค่ารังสีอาทิตย์ในแต่ละเดือนก็แตกต่างกัน ดังนั้น จำนวนชั่วโมง การทำงานของระบบผลิตน้ำร้อนพลังงานแสงอาทิตย์จึงถูกจำกัดอยู่ที่ประมาณ 4-6 h/d ในช่วงเวลาหลัง 10.00 น. เป็นต้นไป วัตถุประสงค์หลักของงานวิจัยนี้ คือเพื่อพัฒนาเครื่องทำน้ำร้อนระบบไฮบริด ศึกษาอุณหภูมิของน้ำร้อน ที่นำไปใช้และศึกษาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ โดยเครื่องทำน้ำร้อนระบบไฮบริดที่สร้างขึ้นจะใช้แผงรับรังสีอาทิตย์แบบ แผ่นเรียบ ประกอบด้วยส่วนประกอบหลักสองส่วน คือ แผงรับรังสีอาทิตย์และถังเก็บน้ำร้อน เครื่อง ทำน้ำร้อนระบบไฮบริดใช้การไหลเวียนของน้ำระหว่างแผงรับรังสีอาทิตย์และถังเก็บน้ำร้อน แผงรับรังสีอาทิตย์มีขนาด 2 x 1 ตารางเมตร ทำมุมเอียง 15 องศา และ ส่วนถังเก็บน้ำร้อนมีขนาด 40 ลิตร มีความเข้มรังสีแสงอาทิตย์ในการทดลอง 900 W/m2 ติดตั้งใช้งานที่ชมรมผู้สูงอายุตำบลบางยอ องค์การบริหารส่วนตำบลบางยอ จังหวัดสมุทรปราการ ในกิจกรรมนันทนาการและการใช้เวลาว่างสำหรับผู้สูงอายุ (การแช่เท้าด้วยสมุนไพร) ทดลอง ในวันที่ 8 เดือนเมษายน 2568 และเริ่มสะสมความร้อนในเวลา 12.00 น. เมื่อเวลาผ่านไป 1 h ("∆t" ) อุณหภูมิน้ำในถังเก็บน้ำร้อนมีค่า 59.77°C กรณีไม่มีแหล่งความร้อนเสริมและกรณีมีแหล่งความร้อนเสริมสามารถเพิ่มอุณหภูมิน้ำในถังเก็บน้ำร้อนได้สูงสุด 154.06 °C การวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์เพื่อหาระยะเวลาคืนทุนของเครื่องทำน้ำร้อนระบบไฮบริด พบว่ามีระยะเวลาคืนทุนประมาณ 6.6 ปี Solar water heating systems differ from other renewable energy systems in that their monthly solar radiation values and hourly radiation values fluctuate. As a result, after 10:00 a.m., the solar water heating system's operating hours are restricted to roughly 4-6 hours per day. This research's primary goals are to create a hybrid water heater, investigate the temperature of the hot water used, and assess its financial worth. The flat-plate solar collector used in the developed hybrid water heater is made up of two primary parts: a hot water tank and a solar collector. Water is circulated between the hot water tank and the solar collector in the hybrid water heater. The 40-liter hot water tank and the 2x1-square-meter solar collector are angled 15 degrees. The experiment's solar radiation intensity is 900 W/m2. It is set up for senior citizens' leisure and recreational activities in the Bang Yo Subdistrict Elderly Club, Bang Yo Subdistrict Administrative Organization, Samut Prakan Province (Herbal foot soaking). On April 8, 2025, the experiment was carried out, and at noon, it began to accumulate heat. After one hour ("∆t"), the water temperature in the hot water tank was 59.77 °C in the absence of an additional heat source, and it could reach a maximum of 154.06 °C in the presence of an extra heat source. According to the economic research used to calculate the hybrid water heater's payback period, it would take about 6.6 years.
A Comparative Study Battery Modeling between Equivalent Circuit and Neural Network for UAVs Using Real Flight Data
งานวิจัยนี้นำเสนอการศึกษาเชิงเปรียบเทียบของแบบจำลองแบตเตอรี่สำหรับอากาศยานไร้คนขับ โดยมุ่งเน้นที่การเปรียบเทียบระหว่างแบบจำลองวงจรไฟฟ้าสมมูลกับแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียม และประเมินประสิทธิภาพของแต่ละแบบจำลองด้วยค่าความคลาดเคลื่อนรากที่สองของค่าเฉลี่ยกำลังสองของแรงดัน ที่ขั้วเทียบกับค่าวัดจริงในการประเมินสองครั้ง คือ ครั้งแรกในรอบแรก หรือแบตเตอรี่สภาพใหม่ และครั้งที่สอง เมื่อแบตเตอรี่สภาพเก่า หรือเมื่อใช้งานในการจ่ายโหลดสำหรับการบินสำรวจพื้นการเกษตรในรอบที่ 50 ผลการทดสอบในรอบแรกพบว่า แบบจำลองวงจรไฟฟ้าสมมูลมีความแม่นยำสูงได้ค่าคลาดเคลื่อน 0.1544 ในทางตรงกันข้ามแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมเกิดปัญหาจากชุดข้อมูลฝึกที่จำกัดได้ค่าคลาดเคลื่อน 0.8742 เมื่อแบตเตอรี่เสื่อมสภาพลง แบบจำลองวงจรไฟฟ้าสมมูลมีความแม่นยำลดลงเนื่องจากไม่สามารถปรับตัวตามพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปตามจำนวนรอบที่เพิ่มขึ้น ในขณะที่แบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมมีผล การพยากรณ์ดีขึ้นได้ค่าคลาดเคลื่อน 0.472 ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าแบบจำลองวงจรไฟฟ้าสมมูลจะแม่นยำเมื่อแบตเตอรี่สภาพใหม่แต่ขาดความสามารถในการปรับตัวจึงต้องอาศัยปรับปรุงค่าพารามิเตอร์เสมอ โดยที่แบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมสามารถเรียนรู้พฤติกรรมของเแบตเตอรี่ที่เสื่อมสภาพได้ This research presents a comparative study of battery models for unmanned aerial vehicles (UAVs), focusing on the comparison between the equivalent circuit model (ECM) and the artificial neural network (ANN) model. The performance of each model is evaluated based on the root mean square error (RMSE) between the estimated terminal voltage and the actual measured value in two evaluations: first, with a fresh battery, and second, with an aged battery after being used in flight operations for agricultural area surveys in the 50th cycle. The test results in the first cycle show that the ECM provides high accuracy, with an RMSE of 0.1544. In contrast, the ANN model, affected by the limitation of its training dataset, yields a higher error of 0.8742. When the battery degrades, the ECM’s accuracy decreases due to its inability to adapt to behavioral changes across increasing cycles. Meanwhile, the ANN model shows improved prediction performance, with an RMSE of 0.472. These findings indicate that while the ECM offers high accuracy for fresh batteries, it lacks adaptability and requires parameter updates. On the other hand, the ANN model can learn degraded battery behavior.
A Lesson Learned from the UK Rail Project: An Analysis of Critical Success Factors (CSFs) through the Project Life Cycle (PLC)
This study examines the critical success factors (CSFs) of railway construction projects through the lens of the Project Life Cycle (PLC), addressing the defining, planning, implementing, and closing phases. Although CSFs have been widely studied, their systematic application to Thailand’s railway sector remains limited, particularly in linking lessons from international best practices. Employing a systematic literature review and content analysis, the research synthesizes evidence from major United Kingdom projects, including Crossrail and High Speed 2 (HS2), and compares them with experiences in Thailand. The analysis identifies governance, stakeholder collaboration, and risk management as decisive CSFs across all PLC phases. Key findings highlight that early participatory consultations enhance legitimacy, structured risk registers and stakeholder mapping strengthen planning, while real-time monitoring and independent audits improve implementation oversight. In the closing phase, structured handovers and training programs are vital for operational continuity. By integrating international lessons with a PLC perspective, this study provides policymakers and practitioners with a structured framework for improving the governance, efficiency, and sustainability of Thai railway projects. Beyond this sectoral focus, the PLC–CSFs framework demonstrates wider applicability to large-scale infrastructure initiatives, contributing to both theoretical advancement and practical guidance for sustainable transport development in Thailand.
Applying Quality Function Deployment with Anthropometric to Design A Working Bench Table for Persons with Disabilities การประยุกต์ใช้เทคนิคการแปลงหน้าที่เชิงคุณภาพร่วมกับการวัดขนาดร่างกายในการออกแบบโต๊ะปฏิบัติงานช่างสำหรับผู้พิการ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาและประยุกต์ใช้วิธีการแปลงหน้าที่เชิงคุณภาพร่วมกับการวัดขนาดสัดส่วนร่างกายเพื่อออกแบบโต๊ะปฏิบัติงานช่างที่เหมาะสมสำหรับผู้พิการทางการเคลื่อนไหวส่วนล่าง โดยใช้กระบวนการบ้านคุณภาพเป็นเมทริกซ์หลักในการเชื่อมโยงความต้องการของผู้ใช้งานกับข้อกำหนดทางเทคนิค ขั้นตอนแรกดำเนินการเก็บข้อมูลความต้องการของผู้ใช้งานผ่านแบบสอบถาม และแปลงเป็นข้อกำหนดทางเทคนิคตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์ จากนั้นสร้างเมทริกซ์ความสัมพันธ์เพื่อประเมินระดับความสำคัญของแต่ละข้อกำหนด ขั้นตอนที่สองดำเนินการวัดขนาดสัดส่วนร่างกายของผู้พิการจำนวน 15 คน จากมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาผู้พิการ โดยวัดค่าทางสรีรศาสตร์ 9 รายการ เช่น ความสูงจากพื้นถึงที่นั่ง ความสูงของเข่า ความกว้างระหว่างขา ระยะเอื้อมถึงด้านหน้า ระยะเอื้อมถึงด้านข้าง ระยะจากพื้นถึงข้อศอก ความกว้างของวีลแชร์ ความสูงจากพื้นถึงสายตา และระยะการหมุนตัวของวีลแชร์ เพื่อนำมาประกอบการออกแบบโต๊ะให้เหมาะสมกับการใช้งานจริง ผลลัพธ์จากทั้งสองขั้นตอนถูกนำมาสังเคราะห์เพื่อกำหนดคุณลักษณะของโต๊ะปฏิบัติงานช่างต้นแบบที่สอดคล้องกับความต้องการของผู้ใช้และข้อจำกัดทางร่างกาย ผลการประเมินค่าความสำคัญ พบว่า หลังการพัฒนาต้นแบบ ค่าความสำคัญเพิ่มขึ้นเฉลี่ย 5.93 เปอร์เซ็นต์ โดยเฉพาะในด้านความปลอดภัยและเสถียรภาพที่เพิ่มขึ้นสูงสุดถึง 11.03 เปอร์เซ็นต์ สะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพของต้นแบบในการตอบสนองต่อความต้องการของผู้พิการได้อย่างแท้จริง This research aims to study and apply the Quality Function Deployment technique in conjunction with anthropometric measurements to design a workbench suitable for individuals with lower-limb disabilities. The House of Quality matrix was employed as the primary tool to link user requirements with technical specifications. In the first phase, user needs were collected through questionnaires and translated into technical requirements based on product standards. A relationship matrix was then constructed to evaluate the importance of each requirement. In the second phase, anthropometric data were collected from 15 individuals with disabilities at the Redemptorist Foundation for People with Disabilities. Nine key measurements were taken, including seat height, knee height clearance, leg width clearance, forward reach range, side reach range, elbow height, wheelchair width, eye level height and wheelchair turning radius. These data were used to define appropriate dimensions for the workbench design. The results from both phases were synthesized to develop a prototype that reflects user needs and accommodates physical limitations. The evaluation of the importance rating showed an average increase of 5.93% after prototype development, with the highest improvement observed in the safety and stability dimension (11.03%), indicating the effectiveness of the design in meeting the needs of wheelchair users.
Machine Design and Development of A Semi-automatic Machine for Roasting and Grinding Dry Chili การออกแบบและพัฒนาเครื่องคั่วและปั่นละเอียดพริกแห้งกึ่งอัตโนมัติ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ออกแบบและพัฒนาเครื่องคั่วและปั่นละเอียดพริกแห้งกึ่งอัตโนมัติ สามารถควบคุมอุณหภูมิและความชื้นได้ เพิ่มประสิทธิภาพและความสม่ำเสมอในกระบวนการแปรรูปพริก เครื่องที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย ระบบคั่วพริกแห้งด้วยความร้อนจากฮีตเตอร์ไฟฟ้า ควบคุมอุณหภูมิด้วยเทอร์โมสตัทและไมโครคอนโทรลเลอร์ พร้อมแสดงผลผ่านหน้าจอ LCD และระบบปั่นละเอียดสามารถปรับระดับความละเอียดได้ ตั้งค่าอุณหภูมิได้สูงสุด 160 ºC จากการทดลองพบว่าอุณหภูมิที่เหมาะสมในการคั่วอยู่ที่ 80 ºC โดยค่าที่แสดงบนหน้าจอ LCD มีความคลาดเคลื่อนจากเครื่องวัดอุณหภูมิอ้างอิง 2.05 ºC ในการทดลองกับความชื้นสัมพัทธ์ที่กำหนดไว้ 70, 75, 80, 85, 90, 95 และ 100 %RH พบว่าค่าความชื้นที่ 85 %RH จะให้กลิ่นหอม สีแดงสด และใช้เวลาในการคั่ว 9 นาที โดยพริกแห้งที่ใช้ทดลองมีน้ำหนักเริ่มต้น 500 กรัม หลังการคั่วลดลงเหลือ 457 กรัม ขั้นตอนการปั่นพบว่าช่วงเวลา 3–5 นาที ให้ผลลัพธ์ที่เหมาะสมที่สุด โดยการทำงานของเครื่องในหนึ่งรอบการผลิต ใช้เวลาเฉลี่ย 18 นาที (คั่ว 9 นาที, ระบายความร้อน 5 นาที, ปั่น 4 นาที) This research aims to develop a semi-automatic roasting and grinding machine for dried chili peppers that can control temperature and humidity as desired, in order to enhance efficiency in the processing as well as improve the consistency of the output. The developed prototype consists a dry chili roasting system using electric heater heat controlled by a thermostat and microcontroller, with results displayed on an LCD screen, and a grinding system that allows adjustment of the fineness. The maximum temperature can be set at 160 ºC, but experiments show that the optimal roasting temperature is 80 ºC, with the reading on the LCD deviating from the reference thermometer by a maximum of about 2.05 ºC. In experiments with defined relative humidity levels of 70, 75, 80, 85, 90, 95, and 100% RH, it was found that at 85% RH, the chili produced a pleasant aroma, bright red color, and took about 9 minutes to roast. The dried chili used in the experiment initially weighed 500 grams and reduced to about 457 grams after roasting. In the grinding process, and it was found that the period of 3–5 minutes. The work of the blending machine was 9 minutes, with the heat radiated 5 minutes before the blending, and the blending time 4 minutes, altogether 18 minutes, for one working round.
Optimization of Condition Using Response Surface Methodology for Boring Process in S20C Carbon Steel การหาสภาวะที่เหมาะสมโดยการใช้วิธีการพื้นผิวตอบสนองสำหรับ การกลึงคว้านรูในเหล็กกล้าคาร์บอน เกรด S20C
งานวิจัยนี้เป็นการออกแบบการทดลองบ็อกซ์-เบห์นเคน และวิเคราะห์ด้วยวิธีการพื้นผิวตอบสนองสำหรับการพยากรณ์ค่าความขรุขระผิวในการกลึงคว้านรูในเหล็กกล้าคาร์บอน เกรด S20C โดยมีปัจจัยที่ใช้ในการทดลอง ประกอบด้วย ความเร็วรอบ 800-1,700 รอบต่อนาที อัตราป้อน 0.04-0.08 มิลลิเมตรต่อรอบ ความลึกในการตัด 0.10-0.50 มิลลิเมตร และความยาวด้ามมีด 45-55 มิลลิเมตร ซึ่งจากการทดลองพบว่า ปัจจัยหลักที่ส่งผลต่อค่าความขรุขระผิว คือ ความเร็วรอบ อัตราป้อน ความลึกในการตัด และความยาวด้ามมีด โดยค่าความขรุขระผิวจะเพิ่มขึ้น เมื่อความเร็วรอบลดลง นอกจากนี้ ค่าความขรุขระผิวจะมีแนวโน้มลดลงเมื่อใช้อัตราป้อน ความลึกในการตัด และความยาวด้ามมีด ลดลง ซึ่งสภาวะที่เหมาะสมต่อความขรุขระผิว คือ ความเร็วรอบ 1,685 รอบต่อนาที อัตราป้อน 0.04 มิลลิเมตรต่อนาที ความลึกในการตัด 0.39 มิลลิเมตร และความยาวด้ามมีด 45 มิลลิเมตร โดยมีค่าความขรุขระผิวเท่ากับ 2.267 ไมโครเมตร การยืนยันผลการทดลองโดยการเปรียบเทียบค่าที่ได้จากการพยากรณ์กับค่าที่วัดจริงจากการทดลอง โดยกำหนดค่าความคลาดเคลื่อนของการพยากรณ์ค่าความขรุขระผิวไม่เกิน 5 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งจากการเปรียบเทียบผลการทดลอง พบว่าค่าความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ของค่าความขรุขระผิวเฉลี่ยเท่ากับ 3.16 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งน้อยกว่าค่าความคลาดเคลื่อนที่กำหนดไว้และค่าอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ This research designed a Box-Behnken experiment and analyzed it using surface response methodology to predict the boring process of carbon steel grade S20C. The experimental variables encompass speed from 800 to 1,700 rpm, feed rate from 0.04 to 0.08 mm/rev, depth of cut from 0.10 to 0.50 mm, and overhang length from 45 to 55 mm. The experiment found that all the main factors affecting the surface roughness values were speed, feed rate, depth of cut, and overhang length. The surface roughness values increase significantly as speed decreases. Moreover, the surface roughness tends to decrease when decreasing the feed rate, depth of cut, and overhang length. The optimal conditions for surface roughness (Ra) of 2.267 micrometers were speed of 1,685 rpm, feed rate of 0.04 mm/rev, depth of cut of 0.39 mm, and overhang length of 45 mm. The experimental results were confirmed by comparing the predicted values with the actual measured values from the experiment, with a maximum surface roughness prediction error of 5%. The comparison of the experimental results revealed that the mean absolute percentage error value of the surface roughness was 3.16 percent, which is less than the specified error value and remains within the acceptable range.
Influence of Flow-Obstructing Fins and Air Temperature on the Paddy Drying Process อิทธิพลของครีบขวางการไหลและอุณหภูมิอากาศที่มีต่อกระบวนการอบแห้งข้าวเปลือก
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการติดตั้งอุปกรณ์ขวางการไหลในบริเวณท่ออบแห้งข้าวเปลือกและอุณภูมิอากาศที่ส่งผลต่อกระบวนการอบแห้งข้าวเปลือก ศึกษาการทดสอบอบแห้งข้าวเปลือกพันธุ์หอมมะลิ 105 น้ำหนัก 3 กิโลกรัม ความชื้นเริ่มต้นร้อยละ 21-25 มาตรฐานเปียก อบแห้งด้วยอากาศอุณหภูมิ 60°C และ 80°C ลดความชื้นลงให้เหลือร้อยละ 14 ทดสอบโดยสร้างเครื่องต้นแบบขนาดเล็กที่มีความสูงโดยรวม 2.5 เมตร ออกแบบให้บริเวณห้องแลกเปลี่ยนความร้อนและความชื้นระหว่างอากาศกับเมล็ดข้าวเปลือกเป็นท่อตรงทรงกระบอกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4.5 นิ้ว ยาว 1.5 เมตร ทดสอบเปรียบเทียบการอบแห้งด้วยท่อ 2 รูปแบบ คือ ท่อตรงที่ไม่ติดตั้งครีบเกลียวภายใน และท่อตรงที่ติดตั้งครีบเกลียวภายในท่อ ทำการทดสอบ 3 ซ้ำ โดยพิจารณาถึงการเพิ่มขึ้นของอุณภูมิในเมล็ดข้าวเปลือก การลดลงของความชื้นข้าวเปลือกกับเวลา อัตราการอบแห้ง และอัตราการสิ้นเปลืองพลังงานจำเพาะ ผลการทดสอบพบว่าการอบแห้งด้วยท่อตรงที่ติดตั้งครีบเกลียวภายในสามารถเพิ่มอุณหภูมิให้กับเมล็ดข้าวเปลือกได้ดีกว่าท่อตรงที่ไม่ติดตั้งครีบเกลียว พิจารณาที่อุณหภูมิทดสอบ 60°C และเวลาเดียวกันเมื่อยุติการทดสอบ ซึ่งสามารถเพิ่มอุณหภูมิได้มากกว่า 4.47 เปอร์เซ็นต์ อิทธิพลนี้ยังมีผลทำให้อัตราการอบแห้งมีค่าที่มากขึ้นถึง 56.67 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่อัตราการสิ้นเปลืองพลังงานจำเพาะมีค่าลดลง 21.42 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อพิจารณาที่อุณหภูมิทดสอบ 80°C ให้ผลในทางที่สอดคล้องกัน ซึ่งเป็นทิศทางที่ดีที่แสดงให้เห็นว่าการติดตั้งอุปกรณ์ขวาง การไหลภายในท่อสามารถเพิ่มการถ่ายเทความร้อนและส่งผลดีต่อระบบอบแห้งได้ This research aims to investigate the influence of installing flow obstructing devices within the paddy drying duct and the drying air temperature on the paddy drying process. Experiments were conducted using 3 kilograms of Thai jasmine paddy rice 105 with initial moisture contents ranging from 21-25% wet basis. The drying air temperatures were set at 60°C and 80°C, with the target final moisture content reduced to 14% wet basis. A small-scale prototype dryer, 2.5 meters in overall height, was developed for this study. The heat and mass exchange zone was designed as a straight cylindrical vertical tube, 4.5 inches in diameter and 1.5 meters in length. Two configurations of the drying tube were examined: (1) a straight tube without an internal helical fin, and (2) a straight tube fitted with an internal helical fin. Each configuration was tested in triplicate, focusing on the increase in grain temperature, the reduction of moisture content over time, drying rate, and the specific energy consumption. The results showed that the use of the helical fin significantly enhanced heat transfer to the grains compared to the plain tube. At a drying air temperature of 60°C, the grain temperature increased by more than 4.47% under identical testing durations. This enhancement contributed to a 56.67% improvement in the drying rate, while the specific energy consumption decreased by 21.42%. A similar trend was observed at the higher air temperature of 80°C, confirming the beneficial effects of installing internal flow obstruction devices in enhancing heat transfer and improving overall drying performance.
Design and Development of A Hybrid Solar Drying Chamber with Dry Hot Air and Integrated Moisture Condensation for Thai Herb Dehydration การออกแบบและพัฒนาตู้อบแห้งพลังแสงอาทิตย์แบบไฮบริดด้วยระบบลมร้อนแห้งควบคู่การควบแน่นไอน้ำ สำหรับการอบแห้งสมุนไพรไทย
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินสมรรถนะของระบบต้นแบบอบแห้งสมุนไพร โดยผสานเทคโนโลยีเทอร์โมอิเล็กทริกเข้ากับตู้อบพลังแสงอาทิตย์เดิม ระบบต้นแบบประกอบด้วย 3 ส่วน คือ ตู้อบแสงอาทิตย์ ห้องอบแห้งเทอร์โมอิเล็กทริก และระบบหมุนเวียนอากาศ โดยกระบวนการใช้ด้านร้อนของเพลเทียร์สร้างลมร้อนอุณหภูมิ 58 °C ส่วนด้านเย็นควบแน่นไอน้ำเพื่อลดความชื้นสัมพัทธ์ ช่วยให้การอบแห้งเกิดขึ้นต่อเนื่องและเร็วขึ้นกว่าตู้อบรูปแบบเดิม ผลการทดสอบแสดงว่าสามารถลดน้ำหนักวัตถุดิบในเวลา 4 ชั่วโมง ได้แก่ กระชายลดลง 61%, ใบมะรุม 50% และขิง 58% สะท้อนถึงสมรรถนะของระบบไฮบริดต้นแบบในการควบคุมสภาวะอบแห้งได้ดีกว่าการตากแดดและตู้อบพลังแสงอาทิตย์แบบดั้งเดิม ทั้งด้านควบคุมระดับอุณหภูมิ ความรวดเร็ว รวมถึงการลดความชื้นสัมพัทธ์ในระบบ ทั้งนี้ การศึกษาระบบอบแห้งด้วยเทอร์โมอิเล็กทริกที่ผสานการควบแน่นไอน้ำและใช้งานได้จริงยังมีจำกัด งานวิจัยนี้จึงเป็นแนวทางใหม่ในการอบสมุนไพรในบริบทชุมชนของไทย ที่คงคุณภาพวัตถุดิบ สามารถใช้ได้ภายในอาคารและการใช้พลังงานสะอาด มีศักยภาพในการขยายผลได้อย่างยั่งยืน This research aimed to develop and evaluate the performance of a prototype herbal drying system by integrating thermoelectric technology with a conventional solar dryer. The prototype system consists of three main components: a solar drying chamber, a thermoelectric drying chamber, and an air circulation system. The process utilizes the hot side of Peltier modules to generate hot air at 58 °C, while the cold side condenses moisture to reduce relative humidity. This enables continuous and accelerated drying compared to traditional dryers. Experimental results showed that within 4 hours, the system could reduce the weight of raw materials as follows: fingerroot by 61%, moringa leaves by 50%, and ginger by 58%. These results reflect the hybrid system's superior ability to control drying conditions compared to sun drying and conventional solar dryers, in terms of temperature regulation, drying speed, and reduction of relative humidity within the system. Since studies on thermoelectric drying systems that incorporate condensation and practical application remain limited, this research presents a novel approach for herbal drying in Thai community contexts. It helps preserve the quality of raw materials, allows for indoor use, supports clean energy utilization, and demonstrates potential for sustainable scaling.
Revolutionizing Lifespan Prediction and Cumulative Damage Assessment of XLPE Copper Main Cables Using Multiphysics Simulation and Intelligent AI: A Case Study of the Industrial Technician School Building, RMUTSV
งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาความเมื่อยล้าทางความร้อนของสายเมนหลักทองแดง XLPE ระบบไฟฟ้า อาคารเรียนช่างอุตสาหกรรม มทร.ศรีวิชัย โดยใช้ข้อมูลจริงจากการวัดอุณหภูมิ กระแสไฟฟ้า และแรงดันไฟฟ้าตลอดระยะเวลา 1 เดือน ซึ่งเป็นช่วงที่สังเกตพบการสวิงของอุณหภูมิในสายเมนหลักอย่างชัดเจน ผลการวิเคราะห์ด้วยการจำลองเชิงฟิสิกส์ Multiphysics ชี้ให้เห็นว่าเฟส B มีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยถึง 30.82°C ซึ่งสูงกว่าเฟสอื่นถึงร้อยละ 12 ส่งผลให้แรงดันตกสูงสุดอยู่ที่ 1.40% และพลังงานสูญเสียสูงสุดถึง 0.00485W ในช่วงโหลดสูงสุด การจำลองยังระบุจุดสะสมความเครียดทางความร้อนในสายทองแดงของเฟส B สูงถึงร้อยละ 85 ของค่าความเครียดวิกฤต ขณะที่โมเดล Machine Learning ที่พัฒนาขึ้นสามารถทำนายความเสี่ยงความเมื่อยล้าทางความร้อนได้ด้วยความแม่นยำสูงถึง 92% ผลการศึกษานี้ช่วยเสริมประสิทธิภาพในการวางแผนบำรุงรักษาเชิงรุกและการจัดการโหลดไฟฟ้า ลดการสูญเสียพลังงาน และยืดอายุการใช้งานของสายเมนหลักทองแดง XLPE อย่างยั่งยืน งานวิจัยจึงเป็นก้าวสำคัญสู่การพัฒนาระบบไฟฟ้าอัจฉริยะที่มีความน่าเชื่อถือและประหยัดพลังงานในสภาพแวดล้อมการใช้งานจริง This study investigates the thermal fatigue behavior of XLPE copper main power cables within the electrical distribution system of the Industrial Technician School Building at RMUTSV. Real-time measurements of temperature, current, and voltage were collected over a one-month period, revealing significant thermal fluctuations in the main conductors. Multiphysics simulation results indicated that Phase B exhibited the highest mean temperature of 30.82°C-approximately 12% greater than the other phases-leading to a maximum voltage drop of 1.40% and a peak energy loss of 0.00485W under high-load conditions. The copper conductor in Phase B also experienced thermal stress reaching up to 85% of its critical limit. In addition, a Machine Learning model developed in this research achieved 92% accuracy in predicting thermal fatigue risk. The results contribute to proactive maintenance planning and optimized load management, effectively reducing energy losses and extending the service life of XLPE copper cables. Overall, this work represents a significant advancement toward intelligent, reliable, and energy-efficient electrical infrastructure in real-world operational environments.
Development of An Automatically Vegetables Irrigation Based on Partitioned Areas Using Solar-powered Pump การพัฒนาระบบรดผักอัตโนมัติด้วยการแบ่งรดทีละส่วนโดยใช้ปั๊มน้ำโซลาร์เซลล์
งานวิจัยนี้นำเสนอระบบรดน้ำผักอัตโนมัติแบบแบ่งโซน ซึ่งออกแบบมาเพื่อลดภาระงานที่ต้องทำตามเวลาอย่างสม่ำเสมอ โดยใช้น้ำจากปั๊มน้ำพลังงานแสงอาทิตย์ชนิดซับเมอร์ซิเบิล กำลัง 750 วัตต์ ร่วมกับ แผงโซลาร์เซลล์ 330 วัตต์ จำนวน 3 แผง ระบบนี้ประกอบด้วยบอร์ดควบคุมหลักที่วัดปริมาณน้ำด้วยตัวรับรู้ อัตราการไหล เพื่อส่งข้อมูลไปยังชุดควบคุมโซเลนอยด์วาล์วขนาด 1 นิ้วจำนวน 4 ชุด สำหรับการจ่ายน้ำแบบแบ่งโซน วาล์วแต่ละชุดถูกควบคุมผ่านการสื่อสารไร้สาย LoRa ในรูปแบบการสื่อสารแบบจุดเดียวสู่หลายจุด ซึ่งช่วยลดการเดินสายและเพิ่มความยืดหยุ่นในการติดตั้ง ปริมาณน้ำในแต่ละโซนถูกกำหนดผ่านโค้ดโปรแกรม ระบบนี้รองรับสปริงเกลอร์ 6 ตัวต่อโซน โดยติดตั้งแต่ละตัวห่างกัน 4 เมตร ซึ่งเป็นระยะ 2 เท่าของรัศมีการกระจายน้ำตามแนวทางที่เกษตรกรนิยมใช้ ครอบคลุมพื้นที่ 96 ตารางเมตรต่อโซน รวมพื้นที่ 384 ตารางเมตร โดยอัตราการให้น้ำอยู่ระหว่าง 42 ถึง 54 ลิตรต่อนาที ภายใต้ความเข้มแสงอาทิตย์ 600 ถึง 1000 วัตต์ต่อตารางเมตร ระบบที่พัฒนาขึ้นนี้ช่วยเพิ่มผลิตภาพของแรงงาน ประหยัดพลังงาน ส่งเสริมการใช้พลังงานสะอาด และสามารถประยุกต์ใช้กับระบบน้ำหยดได้ การพัฒนาในอนาคต อาทิ การเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานของวงจรควบคุมวาล์วน้ำเพื่อขยายระยะเวลาการใช้งานแบตเตอรี่ การเพิ่มกำลังปั๊มและขนาดวาล์วเพื่อเพิ่มพื้นที่รดน้ำต่อโซน This research presents a zone-automatic vegetable irrigation system designed to reduce timely basis task. The system utilizes water from a 750-watt submersible solar-powered pump energized with three 330-watt solar panels. This system consists of main board that measures water volume using a flow rate sensor, providing data to control four sets of 1-inch solenoid valves for zone-by-zone irrigation. Each valve is controlled via LoRa wireless communication in a direct point-to-multipoint topology, which minimizes wiring and enhances installation flexibility. Water volume for each zone is defined in codes. The system supports six sprinklers per zone, each spaced 4 meters apart-twice the typical spray radius used by local farmers-covering 96 square meters per zone, totaling 384 square meters across four zones. Experimental results show water flow rates ranging from 42 to 54 liters per minute under solar irradiance levels of 600 to 1000 watts per square meter. The developed system increases labor productivity, conserves energy, promotes clean energy usage, and is adaptable to drip irrigation systems. Future development includes optimizing energy efficiency for the valve-controlled circuitry to extend battery life and increasing pump capacity and valve size to expand irrigation coverage per zone.
Guidelines for Being Carbon Neutral for Educational Institutions: A Case Study of Rajamangala University of Technology Rattanakosin, Wang Klai Kangwon Campus
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า และประเมินศักยภาพการดูดซับคาร์บอนของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล และเสนอแนวทางการดำเนินงานสู่ความเป็นกลางทางคาร์บอนที่เป็นไปได้ โดยใช้แนวทางตามมาตรฐาน GHG Protocol และ ISO 14064-1:2006 ครอบคลุมการกำหนดขอบเขตการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า (ประเภท 1 2 และ 3) การเก็บข้อมูลกิจกรรม และการคำนวณปริมาณและปัจจัยการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าในปี พ.ศ.2567 พบว่ามหาวิทยาลัยปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่ารวม 1,607.89 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าต่อปี โดยแหล่งปล่อยหลักคือการใช้พลังงานไฟฟ้า คิดเป็นร้อยละ 72.33 รองลงมาคือการจัดการของเสียด้วยวิธีฝังกลบ การปล่อยก๊าซมีเทนจากระบบบำบัดน้ำเสีย และการใช้น้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับการเดินทาง ขณะเดียวกัน พื้นที่สีเขียวภายในมหาวิทยาลัยสามารถดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าได้ถึง 930.52 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าต่อปี ทำให้ปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าสุทธิอยู่คงเหลือประมาณ 677.35 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าต่อปี งานวิจัยนี้ยังเสนอแนวทางการลดผลกระทบที่จะเกิดขึ้น เช่น การเพิ่มประสิทธิภาพพลังงาน การใช้พลังงานหมุนเวียน และการพัฒนาการชดเชยคาร์บอน โดยการวางยุทธศาสตร์สู่เป้าหมายความเป็นกลางทางคาร์บอนในระดับสถาบันอุดมศึกษา This research aims to assess and analyze the amount of carbon dioxide equivalent emissions, explore and evaluate the potential for carbon sequestration, and propose a possible carbon neutrality operational approach at Rajamangala University of Technology Rattanakosin, Wang Klai Kangwon Campus. The study follows the guidelines of the GHG Protocol and ISO 14064-1:2006, covering the identification The study follows the guidelines of the GHG Protocol and ISO 14064-1:2006, covering the identification of emission scopes (Scope 1 2 and 3), activity data collection, and calculation of emission factors. The study found that in 2024, the campus emitted a total of 1,607.89 tCO₂eq /year. The main source of emissions was electricity consumption (Scope 2), accounting for 72.33 % of the total, followed by Waste management by landfill, Methane emissions from wastewater treatment systems and Fuel consumption for official travel. Meanwhile, green spaces within the campus were able to absorb up to 930.52 tCO₂eq /year, resulting in net emissions of approximately 677.35 tCO₂eq /year. The research also proposes mitigation strategies, including energy efficiency improvement, renewable energy adoption and carbon offset programs, to support strategic planning toward achieving carbon neutrality in higher education institutions.
Effect of Air Flow Rate Control on the Performance of a Direct Reduction Ironmaking Furnace with an Air preheater ผลของการควบคุมอัตราการไหลของอากาศต่อประสิทธิภาพของเตาถลุงแร่เหล็กแบบเผาตรงที่ติดตั้งอุปกรณ์อุ่นอากาศ
งานวิจัยนี้ได้ศึกษาผลของการควบคุมอัตราการไหลของอากาศเข้าสู่ห้องปฏิกรณ์ของเตาถลุงแร่เหล็กแบบเผาตรงที่มีการติดตั้งอุปกรณ์อุ่นอากาศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการถลุงและลดการใช้เชื้อเพลิง ทำการทดลองโดยการควบคุมตัวแปร 2 ปัจจัย ได้แก่ (1) ความถี่ของกระแสไฟฟ้าที่จ่ายให้กับอุปกรณ์ส่งอากาศ ในช่วง 10 ถึง 50 เฮิรตซ์ และ (2) การปรับเปลี่ยนรูปแบบการส่งอากาศผ่านสถานะของวาล์วปีกผีเสื้อ 2 สถานะ ผลการวิเคราะห์ค่าความแปรปรวนของข้อมูลพบว่าทั้งสองปัจจัยมีอิทธิพลต่อความเร็วลมที่รูลมของ ชั้นปฏิกรณ์ของเตาถลุงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001) ผลจากการนำไปประยุกต์ใช้ในการถลุงจริง พบว่าสภาวะการทำงานที่เหมาะสมในแต่ละช่วงมีความแตกต่างกัน โดยในช่วงอุ่นเตาถลุงควรกำหนดค่าความถี่ 40 เฮิรตซ์ โดยปรับตำแหน่งของวาล์วปีกผีเสื้อของช่องทางอากาศเข้าอุณหภูมิปกติที่ช่องเปิดระดับ 3 และปรับตำแหน่งของวาล์วปีกผีเสื้อของช่องทางของอากาศที่ส่งมาจากอุปกรณ์อุ่นอากาศที่ช่องปิดระดับ 0 ส่วนในช่วงการถลุงเมื่อระดับอุณหภูมิภายในชั้นเตาปฏิกรณ์ของเตาถลุงคงที่ 1,200 องศาเซลเซียส ควรกำหนดค่าความถี่ 20 เฮิรตซ์ โดยปรับตำแหน่งของวาล์วปีกผีเสื้อของช่องทางอากาศเข้าอุณหภูมิปกติที่ช่องเปิดระดับ 1 เพื่อนำอากาศที่มีปริมาณออกซิเจนหนาแน่นผสมกับอากาศอุ่นที่ส่งมาจากอุปกรณ์อุ่นอากาศซึ่งมีปริมาณออกซิเจนเบาบางกว่า และให้ปรับตำแหน่งของวาล์วปีกผีเสื้อของอากาศที่ส่งมาจากอุปกรณ์อุ่นอากาศที่ช่องเปิดระดับ 3 ภายใต้สภาวะการควบคุมตัวแปรนี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพการเผาไหม้ ทำให้กระบวนการรีดักชั่นมีประสิทธิภาพ มากขึ้น และให้ผลผลิตเหล็กอ่อนได้เฉลี่ย 25.55% และลดอัตราส่วนการใช้เชื้อเพลิงจาก 3:1 ส่วนเพียงเหลือ 2:1 ส่วน ได้อย่างมีนัยสำคัญ This research investigated the effects of regulating airflow rates into the reactor chamber of a direct-fired iron ore blast furnace equipped with an air preheater. The primary objectives were to enhance smelting efficiency while concurrently reducing fuel consumption. The experiments were centered on two critical variables: (1) the frequency of electric current supplied to the air supply device, which varied between 10 and 50 Hz, (2) the air delivery pattern, which was adjusted through two settings of the butterfly valve. The analysis of variance conducted on the collected data indicated that both factors significantly impacted the air velocity at the air holes of the blast furnace reactor layer (p < 0.001). The findings derived from practical smelting applications demonstrated that optimal operating conditions varied across different phases. During the furnace preheating phase, a frequency of 40 Hz with the standard temperature air inlet throttle at level 3 and the air preheater throttle closed at level 0 yielded the best results. In the smelting phase at 1,200 °C, an optimal frequency of 20 Hz was achieved by setting the standard temperature air inlet throttle to level 1 and the air preheater throttle to level 3, ensuring proper air mixing with a higher oxygen concentration. By effectively managing these variables, the research demonstrated significant improvements in combustion efficiency, thereby enhancing the reduction process. This approach resulted in an average yield of 25.55% mild steel and a notable reduction in the fuel consumption ratio from 3:1 to 2:1.
An Optimization Approach for Solving a Mixed Model Assembly Line Balancing Problem with Collaborative Robots (Cobots) by Considering Time-weighted Average (TWA) Ergonomic Risk Score
วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้คือการพัฒนาตัวแบบทางคณิตศาสตร์ของปัญหาการจัดสมดุลสายประกอบหลายรุ่นการผลิตประเภทที่ 2 (MMALBP-II) ที่มีหุ่นยนต์ร่วมปฏิบัติงาน (Cobot) และคำนึงถึงค่าคะแนนความเสี่ยงด้านการยศาสตร์เฉลี่ยถ่วงน้ำหนักตามเวลา และทดสอบประสิทธิภาพของการค้นหาคำตอบด้วยวิธี Branch and Cut เพื่อลดความเสี่ยงด้านการยศาสตร์ให้กับมนุษย์ทั้งวัยแรงงานและวัยสูงอายุ ด้วยการทำงานร่วมกับ Cobot ผลจากการทดสอบประสิทธิภาพของวิธี Branch and Cut ผ่านซอฟท์แวร์ IBM ILOG CPLEX 22.1.2 พบว่า สามารถแก้ปัญหาการจัดสมดุลที่สร้างขึ้นจากต้นแบบปัญหาเทียบเคียง (Benchmark Problem) และพบคำตอบที่เป็นไปได้ (Feasible Solution) 63 การทดลอง จากทั้งหมด 75 การทดลอง คิดเป็น 84 เปอร์เซ็นต์ พบคำตอบที่ดีที่สุด (Optimal Solution) 53 การทดลอง จากทั้งหมด 75 การทดลอง คิดเป็น 70.6 เปอร์เซ็นต์ และมีค่าเฉลี่ย %gap ของเวลารอบการผลิตรวมจากขอบเขตล่างของเวลารอบการผลิตรวมเฉลี่ยเท่ากับ 17.9% จากผลการทดสอบประสิทธิภาพพบว่า วิธี Branch and Cut สามารถแก้ปัญหาขนาดเล็กและขนาดกลางในเวลาที่กำหนด (3600 วินาที) โดยมีค่าเฉลี่ย %gap อยู่ที่ 0% และ 4.8% ตามลำดับ แต่ในปัญหาขนาดใหญ่ 12 จาก 15 ปัญหาวิธี Branch and Cut ไม่สามารถหาคำตอบที่เป็นไปได้ภายในเวลาที่กำหนด The objective of this research is to develop a mathematical model of the Mixed-Model Assembly Line Balancing Problem Type II (MMALBP-II) with collaborative robots (Cobots) considering time-weighted average (TWA) ergonomic risk score, and to test the performance of solving the model using the Branch and Cut method to reduce ergonomic risk for both working-age and elderly workers through human–Cobot collaboration. The performance evaluation using IBM ILOG CPLEX 22.1.2 showed that the model could solve benchmark balancing problems and find feasible solutions in 63 out of 75 experiments (84%). Optimal solutions were found in 53 out of 75 experiments (70.6%). On average, the total %gap of the total cycle time deviated from the lower bound of the average cycle time by 17.9%. The results further indicated that Branch and Cut could solve small- and medium-sized problems within the time limit (3600 seconds), with an average optimality %gap of 0% and 4.8%, respectively. However, for large-sized problems, in 12 out of 15 cases, Branch and Cut was unable to find a feasible solution within the given time.
Reducing Waiting Times for Outpatient Services: A Case Study of Hospital Operations การศึกษาลดเวลาการรอคอยที่แผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลกรณีศึกษา
ระยะเวลารอคอยที่นานของคนไข้เป็นปัญหาหลัก และเรื้อรังของทุกโรงพยาบาล ดังนั้น งานวิจัยฉบับนี้มุ่งเน้นที่กระบวนการให้บริการในแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เพื่อศึกษาการเข้ารับบริการของผู้ป่วยนอก และเสนอแนวทางปรับปรุงการรอคอยของผู้ป่วยนอก จากการศึกษาพบว่ามีผู้ป่วยเฉลี่ยประมาณ 120 คนต่อวัน โดยผู้ป่วยใช้เวลาในระบบเฉลี่ยประมาณ 1 ชั่วโมง 49 นาที ซึ่งส่วนใหญ่เป็นระยะเวลาที่ใช้ในการรอคอยมากกว่าการได้รับบริการจริง จากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่าผู้ป่วยมักมารับบริการกระจุกตัวในช่วงเช้า เนื่องจากคาดหวังว่าจะได้รับการตรวจโดยเร็ว ส่งผลให้จุดบริการบางแห่งมีระยะเวลารอคอยเกินกว่ามาตรฐานที่กำหนด โดยเฉพาะจุดซักประวัติที่มีระยะเวลารอเฉลี่ย 29.48 นาที ตามมาตรฐานคู่มือปฏิบัติงานที่กำหนดไว้ไม่ควรเกิน 20 นาที และห้องตรวจแพทย์ที่มีระยะเวลารอเฉลี่ย 33.54 นาที ตามมาตรฐานคู่มือปฏิบัติงานที่กำหนดไว้ไม่ควรเกิน 30 นาที งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางในการลดระยะเวลารอคอยของผู้ป่วย โดยออกแบบระบบการนัดหมายผู้ป่วยจำนวน 8 รูปแบบ เพื่อกระจายการมารับบริการของผู้ป่วยให้เหมาะสมกับช่วงเวลา และทำการจำลองสถานการณ์ด้วยโปรแกรม Arena Simulation ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการนัดหมายที่กำหนดให้ผู้ป่วยเข้ารับบริการทุก 30 นาที และนัดผู้ป่วยจำนวนมากในช่วงท้ายของวัน เป็นแนวทางที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลดระยะเวลารอคอย โดยสามารถลดเวลาที่ผู้ป่วยใช้ในระบบลงได้ถึงร้อยละ 29.03 ลดระยะเวลารอคอยเฉลี่ยที่จุดซักประวัติเหลือ 20.33 นาที คิดเป็นร้อยละ 30.98 และลดระยะเวลารอคอยเฉลี่ยที่จุดซักประวัติเหลือ 33.45 นาที คิดเป็นร้อยละ 25.90 เมื่อเปรียบเทียบกับรูปแบบการให้บริการในปัจจุบัน Long waiting times are a major challenge in the outpatient departments of hospitals in Thailand. This study examines the outpatient service process in a hospital that serves an average of 120 patients per day. Patients typically spend a substantial amount of time waiting rather than receiving medical care, averaging approximately 1 hour and 49 minutes. Specifically, the average waiting time at the medical history-taking station was 29.48 minutes, exceeding the standard of 20 minutes. Moreover, patients waited an average of 35.54 minutes before physician consultation, which surpasses the standard of 30 minutes. To address this issue, eight appointment scheduling scenarios were designed to better distribute patient arrivals throughout the day. These scenarios were simulated using Arena Simulation to evaluate their effectiveness. The results indicated that the scheduling model assigning patient appointments every 30 minutes, with a higher concentration of appointments in the later hours, was the most effective. This scenario reduced the total time in the system by 29.03%, decreased the average waiting time at the medical history-taking station to 20.33 minutes (a 30.98% reduction), and lowered the average waiting time before physician consultation to 33.45 minutes (a 25.90% reduction), compared with the current process. These findings provide practical insights for improving outpatient scheduling and reducing patient waiting times in hospital settings.
A Comparative Analysis of Supervised Machine Learning Algorithms for Fault Prediction in Automotive Suspension Systems
Intense automotive vibrations, while common, can seriously compromise driver health. This research utilizes machine learning (ML) to predict potential failures in car suspension systems, targeting an enhancement in vehicle reliability and safety. While numerous studies have simulated suspension faults, the increasing data complexity from uncertain parameters necessitates more efficient algorithms for precise fault identification. This study, therefore, conducts a comparative analysis of several supervised machine learning algorithms to determine the most accurate method for this predictive task. The algorithms were evaluated using four distinct feature set preparations: original data, standard deviation data, principal component analysis data, and a combined set of mean standard deviation and principal component analysis. The findings reveal that the Artificial Neural Network (ANN) and Support Vector Classifiers (SVC) algorithms yield the highest prediction accuracy. Notably, this peak accuracy was achieved when utilizing the combined feature set (mean standard deviation and Principal Component Analysis (PCA)). These results offer a valuable contribution toward designing more robust car suspension systems and advancing future preventive maintenance strategies.